Mutlu İnsanların Öyküsü Yoktur!

Yüksel Arslan’a

Uzun yıllardır zihnimde döner durur Kuzey İrlandalı rock grubu Therapy’nin Stories şarkısının nakaratı. Mutlu insanların öyküsü yoktur der şarkının nakaratı. Bu sözü ara ara yeniden hatırlar ve uğraşır dururum kendimce. Hak vererek, doğru bularak ve doğru bulduğum için de kendimi çaresiz hissederek. Çünkü sözün tam da iddia ettiğinin tersinin peşinde değil miyim? Hikayeler mutlu insanların olsun istemiyor muyum? Bunun için uğraşmıyor muyum? Mutluluğun hikâyesi olsun istemiyor muyum?

Ama durup yeniden ve yeniden düşünüyorum, şarkının nakaratını.

İki anlamı, doğrudan iki çıktısı olabilir bu sözün. İlki yalın: Mutlu insanlar için geriye artık anlatılması gereken bir hikâye kalmamıştır. Bir dert kalmamıştır ve anlatmaya da gerek kalmamıştır. Ne de olsa mutluluk anlatılmaz, yaşanır. İşte sözün bu yalın anlamına kapıldıktan sonra sorarım kendime: Ne zaman anlatmaya başlarız? Anlatı ne zaman başlar?

Bir dertle başlamaz mı anlatı? Ya bir kayıp vardır temelinde ya da bir imkânsızlık. Olmamışlık ve olmayacağını bilme, sezme hali. Olmayacağını bilmek, hissetmekle başlar dert, anlatı. Buradan da sözün ikinci anlamına gelirim: Tamlık hikâyeye alan bırakmaz. Tamamına ermiş olanın, o erme sürecinin hikâyesi olur ama tamlığa vardıktan sonra hikâye için alan yoktur artık. Hikâye için, anlatı için, hatta belki de her türden, evet sanatsal olan da dahil, her türden yaratıcılık için olmamışlık, eksiklik gerekir.

Drei Tage in Berlin

Prelude

"I was in Berlin, in winter. The light had no light, the sky had no heaven. The air was white like wet bread. And from my window a vacant arena, bitten by the teeth of winter.

Suddenly driven out by a man, ten horses surged through the mist. Like waves of fire, they flared forward and to my eyes filled the whole world, empty till then. Perfect, ablaze, they were like ten gods with pure white hoofs, with manes like a dream of salt. Their rumps were worlds and oranges. Their color was honey, amber, fire. Their necks were towers cut from the stone of pride, and behind their transparent eyes energy raged, like a prisoner.

There, in silence, at mid-day, in that dirty, disordered winter, those intense horses were the blood the rhythm, the inciting treasure of life. I looked. I looked and was reborn: for there, unknowing, was the fountain, the dance of gold, heaven and the fire that lives in beauty.

I have forgotten that dark Berlin winter. I will not forget the light of the horses."

Horses, Pablo Neruda

Mette Henriette: A sound that takes you to the places in time and space

I like sound. Because, it is invisible. Just like the sand, it finds its way on your skin and takes you to the places in time and space.

One of the first sounds I remember is the sound of the owl. I remember sitting in my grandmother's post-garden, imitating the different owl calls. In fact the second title on the album is the sound of an owl. Perhaps you noticed.

Another sound that I remember vividly is the sound of my father's stereo. I would wake up in the mornings - I was an earlybird - and have breakfast listening to his records. I guess I was a curious kid. I talk to strangers, train my black poodle, bee balm, hunted, fly fished, made perfume from forest flowers. I wrote letters with my communist grandfather and band them with pots and pans on the kitchen floor.

Then I got a saxophone. The saxophone allowed me to paint with sound colours and tell stories with no words. When I picked it up, time disappeared and we were one. All the people I need, all the places I see… The sense, their smells, and flavours and tastes. Every sensory impression and personal expression influence me as a human being and as an artist.

My name is Mette Henriette. Mette means pearl. Henriette is derived from my Sami grandmother. Because of the impression of the indigenous people of Norway, I am the first generation in my family carry this Sami heritage with pride. I'm sure you can hear this in my music.

Mette Henriette | ECM 2015